Sprzedam mojego Peugeota 407 SW z 2006 roku, czyli samochód, który od lutego 2018 roku dzielnie znosił moje pomysły, polskie drogi, 155 tys. dodatkowych kilometrów i ogólną niechęć właściciela do komunikacji miejskiej.

Trochę konkretów, zanim przejdziemy do emocji:

• silnik: 2.0 benzyna + LPG
• moc: 136 KM
• obecny przebieg: 386 350 km
• jestem właścicielem od: lutego 2018 roku
• klimatyzacja: sprawna
• dach panoramiczny: działający
• hak holowniczy: jest
• szyby elektryczne: wszystkie sprawne
• lusterka elektryczne: sprawne
• w zestawie: komplet opon zimowych oraz zapasowe koło

Przez wiele lat samochód był przeze mnie regularnie serwisowany i doinwestowywany. Naprawdę nie żałowałem na niego pieniędzy. Niestety, mniej więcej rok temu wydarzyło się coś, czego nie przewidział nawet Peugeot – straciłem radość z jego użytkowania. A kiedy dodatkowo pojawiły się pierwsze oznaki korozji, uznałem, że moja relacja z 407-ką weszła w etap: „to już nie jest miłość, ale możemy zostać znajomymi”. Dlatego od pewnego czasu nie inwestowałem już w kwestie kosmetyczne.

Samochód posiada widoczne oznaki korozji. I żeby nie było niedomówień – rdza jest i nie trzeba jej szukać z lupą. Ogniska korozji znajdziemy m.in. na klapie bagażnika, błotnikach czy progach. Czyli blacha zaczęła już prowadzić własne życie i najwyraźniej ma ambitne plany na przyszłość. Są też zarysowania na zderzaku. Niektóre pamiątki są po prostu tak wartościowe, że postanowiłem ich nie usuwać. Jeden plus to taki, że samochód nie miał wypadku, także można uznać go za bezwypadkowy.

Jeżeli jesteś osobą, która oglądając samochód mówi: „Ooo, tutaj jest rysa…”, to prawdopodobnie nie będzie miłość od pierwszego wejrzenia. Jeżeli natomiast Twoja reakcja brzmi: „Jest hak? Jest LPG? Jeździ? To dawaj kluczyki”, to mamy o czym rozmawiać.

W okolicach silnika widoczne są zapocenia. Tak, wiem. Tak, widziałem. Nie, nie naprawiłem. Po prostu na pewnym etapie doszedłem do wniosku, że skoro samochód ma już swoje lata, przebieg większy niż niejedno małżeństwo i zaczyna korodować, to nie będę udawał, że właśnie rozpoczynam jego remont generalny. Wystarczało co jakiś czas dolać odrobinę oleju i auto dalej było sprawne. Peugeot sam się upomina.

Jeśli chodzi o wnętrze to jest tutaj zaskakująco dobrze. Jak na samochód, który przejechał 386 tys km, wnętrze naprawdę trzyma się przyzwoicie. Oczywiście nie jest idealne. Najbardziej rzucają się w oczy: obdarty fotel kierowcy oraz wytarta kierownica, która ma już taki poziom zużycia, że można powiedzieć, iż znamy się osobiście. Fotel kierowcy również przeszedł swoje. Można wręcz powiedzieć, że posiada historię użytkowania zapisaną w materiale. Ale poza tym wnętrze jest całkiem zadbane, szczególnie biorąc pod uwagę przebieg, który sugeruje, że samochód powinien już mieć własny numer PESEL.

I teraz najważniejsze – samochód obecnie stoi i nie jest regularnie użytkowany. I właśnie dlatego postanowiłem go sprzedać. Trochę szkoda, żeby takie duże kombi stało bezczynnie, bo wszyscy wiemy, że samochody nie lubią stać. Samochód powinien jeździć. Bo jak samochód nie jeździ, to zaczyna się psuć. A jak zaczyna się psuć, kiedy stoi, to człowiek zaczyna się zastanawiać, po co właściwie go jeszcze trzyma. I właśnie dlatego zamiast pozwolić mu dalej gnić na parkingu, wolę oddać go komuś, kto wykorzysta jego potencjał.

Dla kogo jest ten samochód? To zdecydowanie nie jest samochód dla kogoś, kto szuka perfekcyjnego egzemplarza do niedzielnych przejażdżek pod operę. To samochód dla kogoś, kto nie przejmuje się specjalnie estetyką, potrzebuje dużego kombi, chce tanio jeździć na LPG, potrzebuje auta do pracy, wozi narzędzia, materiały albo inne rzeczy, których nie chciałby wkładać do świeżo kupionego auta, szuka samochodu jako narzędzia, a nie eksponatu. Może być idealny dla majsterkowicza, budowlańca, działkowca, kuriera, przewoźnika rzeczy wszelakich albo po prostu kogoś, kto wychodzi z założenia „Samochód ma jeździć, a nie wyglądać.”

Na koniec – uczciwie! Nie będę pisał, że „stan idealny jak na ten rocznik”, bo po pierwsze byłoby to kłamstwo, a po drugie 407-ka prawdopodobnie sama by się obraziła. Nie jest to też „igła”, „perełka” ani „okazja dla konesera”. To jest 20-letni Peugeot z przebiegiem 386 tys. km, który przez ponad 8 lat był moim samochodem i zrobił ze mną około 155 tys. km. Ma swoje blizny, ma korozję, ma zapocenia, ma wytartą kierownicę i obdarty fotel. Ale ma też 2.0 benzynę + LPG, 136 KM, sprawną klimatyzację, działający dach panoramiczny, hak, elektryczne szyby i lusterka oraz ogromną przestrzeń bagażową. Do tego dorzucam komplet opon zimowych, żeby nowy właściciel od razu miał czym ruszyć w drogę. Ja już straciłem do niego serce. Może Ty jeszcze je znajdziesz. Albo przynajmniej znajdziesz zastosowanie dla dużego kombi z hakiem.

Zapraszam do kontaktu i oględzin.

Nie obiecuję ideału. Obiecuję za to, że nie będę udawał, że nim jest.