Urodził się w Niemczech. Dzieciństwo miał spokojne i dostatnie. Rodzina dbała o niego jak należy — regularnie karmiony, czysty, zadbany i zawsze traktowany z szacunkiem. Nigdy nie był byle kim. Od małego miał klasę i charakter.

Pewnego dnia zostawił za sobą autobahny i zaczął nową historię nad Wisłą. I wtedy pojawiła się ona. Spojrzała tylko raz… i przepadła. Zakochała się od pierwszego odpalenia. Uwielbiała ten dźwięk, ten błysk świateł i sposób, w jaki prowadził ją przed siebie.

Spotykali się nocą. Witał ją naprzemiennymi długimi i krótkimi spojrzeniami. Tak kokietował. Szybki drań z bogatym wnętrzem. Skórę miał miękką, a oczy jasne. Nigdy nie klepany, więc miał raczej równo pod sufitem. Lubił docisk, ale miał też swoje zahamowania. Zdarzały się i bączki, ale to raczej poza miastem. Tak zawsze jest dyskretniej. Trochę palił, ale jej to nie przeszkadzało. Kochała go za to, jaki jest.

Byli nierozłączni. Szaleli po całej Europie jak para zakochanych wariatów. Paryż widział ich nocą, gdy stali nad Sekwaną i patrzyli na migające światła miasta. Rzym pamięta ich długie poranki i gorące noce. Były też małe włoskie uliczki, chorwackie zachody słońca, czeskie stacje benzynowe o świcie i niemieckie autostrady, na których czuł się jak u siebie.

Najbardziej kochała jednak chwile, gdy świat zostawał gdzieś daleko. Spała z nim niemal każdej nocy. Znał wszystkie jej sekrety, śmiech o trzeciej nad ranem i ciszę po ciężkim dniu.

Wspaniała jazda nie trwa wiecznie… pewnego wieczoru wjechał między nich szybki drań z Maranello pachnący włoską skórą, espresso i nocnym szaleństwem. Palili gumy za miastem, a noc dziwnie często kończyła się później, niż powinna.

Był moment, że zgubił swój bieg. Coraz więcej pił i palił. Noc znała go trochę za dobrze. Ale takie historie rzadko kończą się na światłach. Wyszedł na prostą.

Teraz wypatruje dziewczyny, która czasem też lubi odpuścić hamulce i sprawdzić, dokąd poniesie noc. Takiej, która nie zerka co chwilę na godzinę i dobrze wie, że najlepsze historie zwykle zaczynają się wtedy, kiedy rozsądek dawno zgasł razem z ostatnimi światłami miasta.

A tak między nami — pod tą całą historią stoi konkretny charakter: VW T5 oryginalny Multivan 174 KM. Nie jest typem, który dużo gada o sobie. Bardziej z tych, co pokazują charakter na drodze.

Silnik pracuje równo, skrzynia wrzuca biegi bez marudzenia, zawieszenie trzyma fason, a hamulce wiedzą, kiedy powiedzieć „spokojnie”. Wszystko na bieżąco dopieszczane i serwisowane, bez odkładania tematów „na później”.

Jeździ bardziej jak dobra osobówka niż duży bus – nie ciągnie się po zakrętach, nie robi dramatu przy parkowaniu i nie trzeba z nim prowadzić negocjacji na trasie.Wersja Highline, czyli wygód sobie nie odmawia:

– klimatronik,

– 2 przesuwane i rozkładane kanapy,

– przednie obracane i podgrzewane fotele Recaro,

– relingi dachowe,

– sportowa kierownica,

– radio 2 DIN,

– hak,

– ciemne szyby,

– rolety szyb — bo czasem świat może zostać po drugiej stronie,

– uchylne szyby w bocznych drzwiach — żeby wpuścić trochę powietrza, lato i nocne historie do środka,

– drzwi z obu stron — rozwiązanie, które pasażerowie pokochają szybciej, niż myślą.

Wnętrze w bardzo dobrym stanie. Nic nie woła o pomoc, nic nie udaje lepszego niż jest. Wszystko na bieżąco serwisowane i gotowe do dalszej historii.

Na dzień dobry dorzuca jeszcze pakiet startowy: olej i komplet filtrów dla nowego właściciela. Bo dobre historie lubią mieć mocny początek.